 |
| Credit - Htoo Tay Zar |
သႀကၤန္အၾကတ္ေန႔ ဒုတိယရက္ ညေနပိုင္းက ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းက မ႑ပ္တစ္ခုမွာ ျမင္ခဲ့တဲ့ စိတ္မသက္သာစရာ ျမင္ကြင္းတစ္ခုရယ္၊ သႀကၤန္တြင္း Facebook အသိုင္းအဝိုင္းက တင္လာၾကတဲ့ သတင္း ဓာတ္ပံုေတြရယ္ကို ၾကည့္ၿပီး ယေန႔ေခတ္ အခ်ိဳ႕ေသာ ျမန္မာ မိန္းကေလးမ်ားဟာ (ပင္ကိုယ္ဗီဇ သဘာဝအေလ်ာက္ သိတဲ့) ေဈးေရာင္းေဈးဝယ္ေတာင္ မတတ္ၾကေတာ့ပါလားလို႔ ထင္မိတယ္။
စကားတစ္ခုလည္း ျပန္အမွတ္ရမိပါတယ္။ ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေဈးသည္ေတြ ေျပာတာ ၾကားဖူးပါတယ္။
"ဟ ခုေခတ္မွာ ဆုိင္ခလုတ္တိုက္ေတာ့မွပဲ ဝယ္သူက လာတာကြ" တဲ့။
ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ေလးမ်ားရရင္ ကိုယ္သိထားတဲ့ ေဈးကြက္ရွာေဖြ ထူေထာင္ျခင္းဆိုင္ရာ သီအိုရီေတြပဲ ေခတ္ေနာက္က် ကုန္ၿပီလား ျပန္ဆန္းစစ္ ရပါမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ မအားေသးတာမို႔ "အင္း ဒါလည္း သႀကၤန္အထူးေလွ်ာ့ေဈး တစ္မ်ိဳးပဲလား" လို႔ ေတြးမိေနေၾကာင္းပါ။
(စာျဖည့္)
"ဒါမ်ိဳး ႏွစ္တိုင္း ေရာင္းေနက်ပါကြာ" လို႔ အခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတယ္။
ေသခ်ာတာက ဒီပစၥည္းေတြဟာ တိုက္ေဆြးေလာက္အဆင့္ မဟုတ္ဘဲ အထည္ေလာကအေခၚ "ဆိုက္ပ်က္" ေတြမို႔လို႔ အားမေပးခ်င္ပါနဲ႔ဗ်ာလို႔ ျပန္ေျပာခ်င္တယ္။
အခ်ိဳ႕က "ကိုယ့္ပစၥည္း ကိုယ္ေရာင္းတာပဲ" လို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳခ်င္ၾကတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ "ဗုဒၶဘာသာေကာင္း တစ္ေယာက္" စာအုပ္ထဲက "မေရာင္းအပ္တဲ့ ကုန္ပစၥည္း ငါးမ်ိဳး" ဆိုလား ယွဥ္စဥ္းစားမိရဲ႕။ "လူကုန္ကူးတဲ့ ေဈးကြက္" ဆိုတာလည္း တစ္ခ်က္ အေတြးေပါက္ လုိက္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ "ႀကိဳက္ေရာင္း ႀကိဳက္ဝယ္" ဆိုတာမ်ိဳး သံသရာ ျပန္လည္လာမွာ၊ ကိုယ့္ဆီမွာလည္း ေဒါသသင့္ အေတြးေတြ ဝင္လာမွာ ဆိုးတာမို႔ ေမာဟနဲ႔လူအခ်ိဳ႕ကိုပဲ ၾသခ်မိေၾကာင္းပါ။
No comments:
Post a Comment